०४ कार्तिक २०८१ l बर्दिया l गोपीलाल कँडेल

एउटा मानिस थियो । उसले कसैको कुभलो चिताउदैन थियो । आफ्ना आराध्यदेव प्रति सधै निहुरन्थ्यो, सम्मान प्रकट गर्थ्यो । एक पटक उसले आफ्नो भगवानसंग गम्भीर प्रार्थना गर्‍यो “हे भगवान मेरो ईच्छा पूर्ण गरिदिनु होस् ।” त्यो पुकारलाई भगवानले पनि सुन्नुभएछ । ध्यानदृष्टिले हेर्दा कुनै कुराको अभावमा त्यो भक्त निकै नै दुखी भएको महसुस गर्नुभएछ । अनि भगवानले नजिकै आएर दर्शन दिनुभयो र सोध्नुभयो ” म तिम्रो कुन ईच्छा पूरा गरिदिऊँ ?  भन।”  उसले भगवानको प्रार्थना गर्दै भन्यो ” प्रभु ! मेरो आर्थिक अवस्था निकै कमजोर छ, एउटा राम्रो जागिर पाउन पाए हुन्थ्यो” ।

संसार भरी नै भगवानका भक्तहरुले आफ्ना आवश्यकता र अभावहरु पूरा गराउन भगवानसंग बरदान माग्ने गर्छन् । यो भक्तले पनि कुनै राम्रो नोकरीको बरदान माग्यो । भगवानले पनि “तथास्तु” भन्नु भयो। त्यसपछि उसलाई जागिरको अफर आयो। राम्रो जागीर पायो र खुसी खुसी दिनहरु बिताउन थाल्यो । त्यो मानिस केहि बर्ष त खुसी नै देखियो तर बिस्तारै बिस्तारै उसको खुसी कम हुदै गयो । पाँच सात बर्ष पछि त ऊ निकै चिन्तित र उदास देखिन थाल्यो । आफ्नो भक्त चिन्तामा डुबेको देखेर भगवान फेरि त्यस मानिसको नजिकमा आउनु भयो र सोध्नुभयो ” कस्तो चलिरहेको छ ? राम्रो नोकरी पाएका छौ, फेरि किन चिन्तित देखिन्छौ ? तिम्रो अरु कुनै ईच्छा बाँकी छ ?” अनि उसले भन्दछ “प्रभु मेरो अब एउटै ईच्छा बाँकी छ, मेरो आफ्नै एउटा घर भैदिएको भए हुन्थ्यो । यहि चिन्ताले मलाई सताईरहेको छ प्रभु ।” भगवानले फेरि उसलाई बरदान दिनु भयो र अन्तर्ध्यान हुनुभयो। केहि समय त त्यो ब्यक्ति खुसी नै भयो तर फेरि बिस्तारै बिस्तारै उसको अनुहार मलीन देखिन थाल्यो । बिस्तारै बस्तारै चिन्तामा डुब्न थाल्यो । आफ्नो आराध्य देवलाई सम्झन थाल्यो, मनमनै पुकारा गर्न थाल्यो  “हे प्रभु मेरो चिन्ता हरण गरिदिनुहोस् ।” फेरि पनि भगवान प्रकट हुनुभयो र सोध्नु भयो ” अब फेरि के भयो ? किन मलाई बोलाएको ? फेरि कुनै ईच्छा जाग्यो कि के हो भक्त ?”  हो प्रभु ! अब मेरो एउटै ईच्छा बाँकी छ । मेरो यो एक्लो जिन्दगी निक्कै नै कष्टकर बनेको छ । सबैथोक हुँदा हुदै पनि एक्लोपनले मलाई आनन्द नै छैन । अब हजुरको आशीर्वादले मेरो एक असल कन्यासंग बिवाह हुन पाए अति नै उत्तम हुने थियो प्रभु ।” ल ठिक छ! तिम्रो बिवाह पनि भैहाल्नेछ । अरु कुनै बाँकी छ माग्नुपर्ने  भने भनी हाल ।” ” छैन प्रभु मलाई अब यति भए पुग्छ । हजुरको जय होस्।” त्यस भक्तले भन्यो । भगवानले तथास्तु भन्दै अलप हुनुभयो । त्यसपछि उसका दिनहरु आनन्दले बित्न थाले । घरको सारा काम धन्दा पत्नीले गर्थिन् भने ऊ जागीरमा जान्थ्यो । नोकरीमा पनि तरक्की हुदै गयो । ऊ यतिबेला सम्म ठूलो अफिसर भैसकेको थियो । पाँच छ बर्ष सम्म अनि आनन्द र सन्तोषका साथ बितिरहेको जिन्दगीमा फेरि चिन्ताका भावहरु देखा पर्न थाले । भित्र भित्रै मन कुटुकुटु खान थाल्यो । पत्नीको अनुहार पनि मलीन देख्न थाल्यो । अनि फेरि भगवानलाई बोलाउने निधो गर्‍यो र प्रार्थना गर्‍यो । फेरि पनि भगवान प्रकट हुनुभयो र सोध्नुभयो ” अब फेरि के चाहियो ?”  “प्रभु हजुरको कृपाले मलाई सबैथोक पुगेको छ। तर अहिले आएर फेरि मलाई एउटा चिन्ताले सताईरहेको छ प्रभु । दिन पर दिन पत्नीको अनुहारमा पनि मलीनता बढ्दै गएको देख्छु । अरु छिमेकी र समवयका मित्रहरुको घरमा बच्चाहरू खुसीले चिच्याएको आवाज गुञ्जिरहेको हुन्छ। तर मेरो घर सधै सुनसान हुन्छ, समशान जस्तो। त्यसैले प्रभु! १-२ वटा बच्चाको चाहना जाग्यो प्रभु । मेरा पनि बालबच्चा होउन् । अब यो आखिरी ईच्छा पनि पूरा गरिदिनु हवस् ।”  भगवानले यो ईच्छा पनि पूरा गरिदिनु भयो।

अब उसको जिन्दगीमा बालबच्चा पनि आए। सधै खुसी नै खुसी। नोकरीमा पदोन्नति, तलवमा बृध्दि। बच्चाहरु पनि ठूला भएर स्कूल जान थाले । स्कूलको पढाइ सकेर कलेज गए । त्यहाँबाट पनि ग्राजुयट भएर आ-आफ्नो रुची अनुसार पेशा अपनाएर कमाउन पनि थाले । अब त त्यो भक्त अरु खुसी हुनुपर्ने हो तर अझै पनि ऊ खुसी हुन सकेन । सधै कुनै न कुनै चिन्ताले खिन्न भैरहेको अनुभव उसले गर्न थाल्यो । यति बेला सम्म ऊ बुढो भैकेको थियो । जागीरबाट पनि रिटायर्ड भैसकेको थियो । राम्रोसंग आखा पनि देख्न नसक्ने, कान पनि सुन्न नसक्ने भयो । हिडडुल गर्न पनि समस्या, उठबस गर्न पनि समस्या, सुत्न पनि समस्या, सुतेर उठ्न पनि समस्या, यस्तै भैरहेको थियो । फेरि एक दिन भगवान आउनु भयो र सोध्नु भयो ” के छ तिम्रो हालचाल ? सबै ठिकठाक त छ ? कि कुनै ईच्छा अझै बाँकी छ ?” उसले अनुहार मलीन बनाउदै भन्यो “हे भगवान! यो सबै थोक हुँदा हुदै पनि मनमा शांति छैन । हजुरको कृपादृष्टिले जागिर घर पत्नी बालबच्चा प्रमोशन धन दौलत सबै कुरा सम्पन्न छ । छोराछोरीहरु आ-आफ्नो लाईनमा लागिसकेका छन् । मलाई कुनै कुराको अभाव छैन प्रभु । तर यो मनमा कुनै न कुनै कुराले अशांति भैरहन्छ । सबै भन्दा ठूलो कुरा त शांति रहेछ प्रभु । अब मेरो आखिरी ईच्छा यहि छ कि मलाई शांति मिलोस् । प्रभु! अब मलाई शांति दिनुहोस् ।” भगवानले मुस्कुराउँदै भन्नु भयो ” यो कुरा तिमिले पहिले नै मागेको भए कति राम्रो हुन्थ्यो । होईन र ? तिमि त पहिलो दिन मै शांति माग्न चाहन्थ्यौ तर तिमिले जागिर घर पत्नी बालबच्चा र सम्पत्तिमा नै शांति देख्यौ। वास्तबिक शांति ती कुराहरुमा निर्भर छैन भन्ने कुरा तिमिले बुझ्न सकेनौ । यो कुरा बुझ्न तिमिलाई यतिका समय लाग्यो । जीवनको उत्तरार्धको पनि डिलमा आईपुग्दा बल्ल तिमिलाई थाहा भयो कि शांति नै प्रमुख चिज हो । शांतिको अभावमा सबै कुरा क्षणिक र अधुरो नै हुन्छ । काश ! यो कुरा तिमिले पहिलो भेट मै मागेको भए! ल ठिक छ, अन्तिम अवस्था नै सहि, अब तिमिलाई आत्मिक शांति पनि प्राप्त हुनेछ, तथास्तु ” । भगवान अन्तर्ध्यान हुनुभयो । (प्रेम रावतजीको शांति संदेशबाट भावानुबाद)

शांति त जीवनको सबै भन्दा पहिलो आवश्यकता हो । जन्म देखि मृत्यु सम्म सधैभरि शांतिको उत्तिकै महत्व छ । शांति त बुढेसकालमा पो चाहिन्छ त ! शांतिको लागि अहिले हाम्रो समय होईन भन्ने गरेको पनि सुनिन्छ तर त्यसो होईन । जन्म देखि मृत्यु सम्म हरेक पल पलमा शांतिको उत्तिकै महत्व र जरुरत छ । शांति छैन भने जीवनमा कुनै पनि कुराले आनन्द दिन सक्दैन । त्यस कारण मानिसको पहिलो आवश्यकता नै शांति हो । मन मस्तिष्कमा शांति छ भने मानिस जे जस्तो अवस्थामा पनि खुसी र सुखी रहन सक्छ । हरेक कठिनाईहरुसंग शाहसका साथ मुकाबिला गर्न सक्छ र जीवनमा सफलता हासिल गर्न सक्छ । यदि जीवनमा शांति छैन भने उसले कुनै प्रगति गर्न सक्दैन । जीवनमा कुनैपनि सफलता हासिल गर्न सक्दैन । शांति खलबलिन जाँदा मानिसहरुले अकालमृत्यु पनि रोज्ने गर्छन् । त्यसकारण शांतिको महत्व बुझेर जीवनमा शांति कसरी स्थापना गर्न सकिन्छ र कसरी शांति बनाईराख्न सकिन्छ भन्ने बिषयमा बुझ्न आवश्यक छ l

बिज्ञापन-YM-AD

बर्दिया l १३ भाद्र २०८१ l गोपीलाल कँडेल

संसारको सबैभन्दा प्राचिन धर्म सनातन संस्कृति हो। पछि समाजमा बिचलन आएर मत र मान्यताहरु बिभाजन हुदै बिभिन्न धर्मको प्रादुर्भाव हुन थालेपछि सनातन संस्कृतिलाई हिन्दु धर्म भनेर नामाकरण गरिएको हो। हिन्दु धर्मको नामाकरण करिव १५०० ईपु तिर भएको अनुमान छ। यस हिसावले हेर्दा जुनबेला हाम्रा ऋषिमुनीहरुले ॐ को कन्सेप्ट उजागर गरे त्यसबेला संसारका सबै मानिसहरु सनातनी थिए। पछि लिपिबध्द गर्ने क्रममा चारबेदमा र उपनिषदहरुमा ॐ को उत्पत्ति अर्थ र महत्वको बारेमा प्रशस्त वर्णन गरिएको छ। माण्डूक्य उपनिषद, प्रश्न उपनिषद, कठ उपनिषद, छान्दोग्य उपनिषद, तैत्तिरीय उपनिषद आदिमा ॐ को प्रशस्त चर्चा र व्याख्या गरिएकोछ। ॐ को उत्पत्ति र यसको महत्त्वलाई प्रारम्भ देखि नै ब्रह्माण्डकै उत्पत्तिसँग जोडिएको छ। ॐ लाई ब्रह्माण्डको आदिम ध्वनि (प्रणव), जसबाट सम्पूर्ण सृष्टि उत्पन्न भयो  भनेर मानिएको छ। यसको उत्पत्ति र महत्वको बिषयमा विभिन्न धार्मिक ग्रन्थहरूले गहन व्याख्या गरेका छन्, विशेष गरी उपनिषद र वेदहरूले यसको आध्यात्मिक र दार्शनिक आयामको वर्णन गरेका छन्। ॐ लाई ब्रह्माण्डीय ध्वनि वा मूल ध्वनि मानिन्छ, जसबाट ब्रह्माण्डको सृष्टि भएको हो। हिन्दू धर्मको मान्यताअनुसार ॐ ब्रह्माण्डको पहिलो ध्वनि हो जुन सम्पूर्ण अस्तित्वको प्रारम्भ हो, आधार हो। माण्डूक्य उपनिषदमा ॐ लाई सम्पूर्ण ब्रह्माण्ड र जीवनको अस्तित्वसँग जोडिएको छ। ॐ लाई जागृत, स्वप्न, सुषुप्ति, र तुरीय (जुन ब्रह्मसँगको एकत्वको अवस्था हो) का प्रतीकका रूपमा व्याख्या गरिएको छ। वैदिक परम्परामा ॐ लाई “प्रणव” भनिन्छ, जसको अर्थ “ध्वनिको स्रोत” हो। यो ध्वनि कुनै भौतिक वस्तुबाट उत्पन्न भएको होइन, बरु यो ब्रह्माण्डको अनन्त शक्ति र चेतनाबाट उत्पन्न भएको हो। ॐ लाई ब्रह्माण्डीय ध्वनि वा मूल ध्वनि मानिन्छ, जसबाट ब्रह्माण्डको सृष्टि भएको हो। सनातन धर्मको मान्यता अनुसार ॐ ब्रह्माण्डको पहिलो ध्वनि हो जुन सम्पूर्ण अस्तित्वको प्रारम्भ हो बर्तमान हो र भबिष्य पनि हो। त्यहि ब्रह्माण्डमा गुन्जायमान भैरहेको कम्पनबाट निस्केको ध्वनिलाई प्रतिनिधित्व गर्नको लागि एउटा अक्षरको बिकास भयो त्यो हो ॐ। ॐ आफैमा केहि पनि होईन तर यसले प्रतिनिधित्व गरेको ध्वनिले अत्यन्त ठूलो महत्व राख्दछ । यसलाई प्रस्ट्याउनको लागि सनातनी बिद्वानहरुले अनेक कोसिस गरेका छन् । शंखनादबाट निस्कने ध्वनि, घण्टा बजाउँदा निस्कने तरंगित ध्वनि र मुखैले अ+ऊ+म को उच्चारण गरेर निस्कने स्वरलाई ॐ को प्रतिकका रुपमा लिएका छन् । हो, ब्रह्माण्डमा प्रतिध्वनित भैरहेको रिनिनिनि- टिनिनिनि को आवाज नै ॐ हो । ॐ को प्रतिध्वनि त अझ अलि ठूलो आकारको घण्टा बजाउँदा स्पष्ट सुन्न सकिन्छ । बिद्युत उत्पादन गर्ने टर्वाईनहरु जस्ता ठूला ठूला मेसिनहरुको नजिकै गएर गहिरिएर सुन्ने हो भने ॐ को प्रतिनिधि ध्वनि सुन्न सकिन्छ, यद्यपि यो ध्वनि ॐ होईन । ॐ को ध्वनि यस ब्रह्माण्डमा हरेक बस्तु जीव निर्जीव सबैमा स्वसमाहित छ । समग्र ब्रह्माण्डलाई हेर्ने हो भने ॐ नै ब्रह्माण्डको जीवन हो । यसको लयबाट निस्कने उर्जा र जीवनले सम्पूर्ण चराचर र ग्रह नक्षत्र तारा सबैलाई अस्तित्वमा राखेको छ । हरेक कण कणमा ॐ ध्वनिको उपस्थिति छ । हरेक जीवनमा ॐ ध्वनिको उपस्थिति छ। हरेक प्राणीमा ॐ को उपस्थिति छ। हरेक मनुष्यमा ॐ ध्वनिको उपस्थिति छ। यदि त्यो ॐ को उपस्थिति भएन भने कुनै पनि प्राणी वा मानिस जीवित रहन सक्दैन। संसारको कुनै पनि प्राणीको जीवन ॐ ध्वनिको श्रोतमा अडेको छ। तपाईको शरीर भित्र ताप र धड्कन कसरी भैरहेको छ, बिचार गर्नुस् त ? जुन दिन त्यो अदृश्य दिब्य शक्तिले छाडिदिन्छ त्यस दिन तपाईको शरीरबाट ॐ पनि बिदा हुनेछ। सम्पूर्ण ब्रह्माण्डमा निरन्तर गुन्जायमान भैरहने त्यस ॐ शक्तिको कारण नै संसार अस्तित्वमा छ, तपाई हामी अस्तित्वमा छौँ। वेदहरूमा यसलाई ब्रह्माण्डको उत्पत्ति र संचालनको श्रोत परमशक्ति (ब्रह्म) को प्रतीकका रूपमा ब्याख्या गरिएको छ। केहि पौराणिक ग्रन्थहरुमा ॐ लाई ब्रह्मज्ञान र आत्मज्ञान प्राप्त गर्ने मार्गको रूपमा पनि व्याख्या गरिएको छ। भागवत गितामा ॐ को निरन्तर ध्यान गर्ने व्यक्तिले परमात्मा (ब्रह्म) सम्मको मार्ग प्रशस्त गर्न सक्छ भनिएको छ। ॐ लाई यहाँ ब्रह्मको ध्वनि र साधकहरूको अन्तिम लक्ष्यको प्रतीक मानिएको छ। पतञ्जलिको योगसूत्रमा पनि ॐ लाई महत्वपूर्ण स्थान दिइएको छ। योगसूत्रले ॐ लाई ध्यानको लागि उत्कृष्ट साधन बताएको छ  र ॐ को ध्यानले चित्तको शुद्धि र ब्रह्मज्ञान प्राप्त गर्न सकिन्छ भनी व्याख्या गरेको छ ।

ॐ हरेक प्राणीमा अवस्थित छ । ॐ हरेक मानिसमा अवस्थित छ । जहाँ ॐ छैन त्यहाँ जीवन छैन । हरेक मानिसले आफू भित्र रहेको ॐ लाई जान्न सक्दछ । ॐ अक्षरले प्रतिनिधित्व गर्ने आवाजलाई सुन्न सक्दछ । त्यो बिराट ब्रह्माण्डबाट निस्केको कम्पनलाई सुन्न र बुझ्न सक्ने क्षमता केवल मानिसमा मात्र छ । हरेक मानिसको हृदयमा ॐ रुपी ध्वनि बिद्यमान छ । ॐ ब्रह्म हो, परब्रह्म हो। यसको श्रवण अभ्यासले दिव्यशक्तिको अनुभूति हुन्छ। आफू भित्रै रहेको परमात्माको अनुभूति हुन्छ।  टर्वाईनबाट निस्कने रुनुनुनुन टिनिनिनि अथवा यस्तै प्रकारको व्यक्त गर्नै नसकिने मीठो र हृदयप्रिय तरंगहरु निरन्तर रुपमा प्रतिध्वनित भैरहेको छ मानव शरीरमा । त्यसलाई सुन्न सकिन्छ, त्यसको संगितबाट अलौकिक र अपार आनन्द लिन सकिन्छ।  साधकहरु मौन साधनामा घण्टौँ सम्म बसेका हुन्छन् त्यहि ॐ ध्वनिको गहिराईमा निमग्न भएर । त्यो क्षमता तपाई हामी सबैमा छ । आफू भित्रको त्यो दिब्य शक्तिलाई जान्ने चिन्ने अनुभव गर्ने र त्यस ॐ ध्वनिको आनन्द लिने क्षमता सबै मानव संग छ। यो एकदमै प्राक्टिकल कुरा हो ।

कालान्तरमा सनातन धर्मबाट बिखण्डित भएर गएका बौध्द, जैन र शीख धर्महरुले पनि आफ्नो धर्ममा ॐ लाई महत्वपूर्ण स्थानमा राखेका छन्।  हालका केहि बर्षहरुमा ॐ को शक्ति, महत्व र यसको गरिमा बुझ्ने क्रिश्चियन मुस्लिम तथा अन्य धर्मावलम्बिहरुले ॐ को गुन्जनलाई आत्मसात गरेका छन्। आफ्नो जीवनशैली बनाएका छन्। ॐ को अभ्यासबाट शांति र आनन्द प्राप्त गरेका छन् । तर जसलाई यसको गुढ रहस्य थाहा छैन उनिहरु बिमुख भएका छन् । ॐ कुनै बाहिरी आवाज होईन, मुखले उच्चारण गरेर वा कुनै बाद्ययन्त्रहरु बजाएर यसको वास्तबिक ध्वनिको प्रस्फुटन हुन सक्दैन। यी प्रयासहरु केवल प्रतिकात्मक मात्र हुन्, मुर्तीमा भगवान जस्तै। ॐ को असली ध्वनि त ब्रह्माण्डमा सर्बत्र निरन्तर स्वयम् गुन्जायमान छ। त्यो गुन्जन नै असली ॐ को गुन्जन हो । अरु सबै प्रतिकात्मक हुन्। यो कुनै धर्म बिशेष वा हिन्दु धर्म भित्रको कुरा होईन। यो त जुन समयमा संसारमा धर्म नै थिएन, सनातनी संस्कृति मात्र थियो, त्यस बखत देखि स्वीकार गरिएको कुरा हो। ॐ ध्वनिको अस्तित्व त चराचर जगतको श्रृष्टि भन्दा पनि पहिलेको कुरा हो। जुन समयमा यस ब्रह्माण्डको श्रृष्टि भयो त्यो भन्दा पनि पहिलेको कुरा हो। ॐ ध्वनिको उत्पति र अस्तित्वलाई कुनै धर्म वा दर्शनसंग जोडेर हेर्नु उचित हुँदैन।

त्यसैले ॐ कुनै पनि धर्म भित्र बाँधिएको नभएर यो त स्वतन्त्र छ । ॐ ले प्रतिनिधित्व गरेको ब्रह्माण्डीय त्यो ध्वनि सम्पूर्ण चर अचर जीव निर्जिव शुक्ष्म स्थूल स्थावर जङ्गम् सबैमा समान रुपले ब्याप्त छ । मानव हृदयमा पनि त्यो शक्ति बिद्यमान छ, गुन्जायमान छ। हामी भित्रै गुन्जिइरहेको त्यो ॐकार ध्वनिलाई कहिल्यै जानेका छौँ ? सुनेका छौँ या सुन्ने प्रयास गरेका छौँ ? यदि छैनौँ भने यो मौका तपाई हाम्रो लागि हो। यो मानव शरीरमा जीवित छँदै यो मौकालाई नगुमाऔँ किनभने मानव शरीर बाहेक अन्य शरीरले ॐ को अनुभूति गर्न सक्दैन । के तपाई यसका लागि तयार हुनुहुन्छ ? तयार हुनुहुन्छ भने आउनुस् हामीलाई एक मौका मिलेको छ । त्यस दिव्यशक्तिसंग साक्षात्कार हुने, अनुभूति गर्ने र आनन्द लिने यो अवसरको सदुगयोग गरौँ। जय ॐ !

बिज्ञापन-YM-AD

बर्दिया l ०६ असोज २०८१ l गोपीलाल कँडेल

आउनुहोस् !  आज भगवानको बिषयमा चर्चा गरौँ । यहाँ जातको कुरा छैन, धर्मको कुरा छैन, सम्प्रदायको कुरा छैन, राजनीतिको कुरा छैन, रङ्गको कुरा छैन, आर्थिक उच-नीचको कुरा छैन, पढ अनपढको कुरा छैन । किनभने यी सबै कुराहरु भगवानले बनाएका होईनन्, हामीले बनाएको हौँ । मानिसहरुले बनाएका हुन् । तपाई जहाँ हुनुहुन्छ, जे हुनुहुन्छ, जस्तो हुनुहुन्छ- भगवानको असल रचना हुनुहुन्छ । भगवान यस संसारमा प्रचलित कुनै धर्ममा छैनन् । भगवान कुनै धर्म बिशेषमा भैदिएको भए भक्तहरु किन अनाहकमा मारिन्थे ?  ऊनी त सबै धर्म भन्दा पर स्वतन्त्र रुपमा छन् । सबै धर्मको छाताको रुपमा छन् । ऊनले मानिसहरुमा बिभाजन चाहदैनन्, धर्महरु बिभाजन चाहन्छन् र बिभाजनका लागि हामी धर्महरु बनाउँछौँ । मानिसहरुले संसारमा मठ, मन्दिर, गिर्जाघर, मस्जीद बनाएका छन्- बिभाजनका अखडा हरु । ग्रन्थ, मन्त्र, मुर्ती, फोटो बनाएका छन्- आफूतिर तान्नको लागि । प्रार्थना, जप, पुजा, पाठ, दान आदि बनाएका छन्- लुट्न र लुटिनका लागि । भगवान आफै सम्पन्न छन्- हामीले केहि दिईरहनु पर्दैन ।

हामीले भगवानको आशा गर्छौं- उनले कहिल्यै हाम्रो आशा गर्नु पर्दैन । हामीले नै हाम्रा लागि भगवान बनाएर मन्दिरमा राखेका छौँ- भिखारी बनाएर । हरेक दिन बेलुका हिसाव गर्छौं आज मेरो भगवानले कति कमायो भनेर । तर उनलाई कुनै कुराको अभाव छैन । उनलाई हामीले बनाउनु पर्दैन- हामीले बनाएको भगवान असली हुदै होईनन्- हुनै सक्दैनन् । उनी त हर प्राणीमा छन्- शुक्ष्म रुपमा । हर प्राणीमा मात्र होईन, कण कण मा छन् । सर्वव्यापक छन्  र अविनाशी छन्- उनी नभएको ठाउँ छैन । सर्वव्यापक र अविनाशी भगवान सबै भन्दा नजिक हाम्रो हृदयमा छन् हरेक प्राणीको हृदयमा छन् । जव सम्म हामी जीवित रहन्छौँ- हामी भित्रै छन् । हरेक सानो भन्दा सानो र ठूलो भन्दा ठूलो बस्तु भगवानको मन्दिर हो- मेरो शरीर पनि । जव मेरो यो शरीर भत्किन्छ- उनी यो मन्दिरमा बस्दैनन् अनि मेरो प्रलय हुन्छ । अब मैले बिचार गर्नुछ कि- म भित्र बिराजमान मेरो भगवानको मैले आजसम्म अनुभव गरें कि गरिन ? उहाँलाई चिनें कि चिनिन ? उहाँको रुप रंग स्पर्श अन्धको अनुभूति भयो कि भएन ? मैले आज सम्म आराधना गरें कि गरिन ?  मैले भक्ति गरें कि गरिन ?  यता तर्फ सोच्ने बेला आयो । तर आजको “म” मैले आफ्नै हातले बनाएको भगवानको अगाडी हात जोडेर नानाथरी बिलौना गर्छु- नानाथरी मनोकामना माग्छु । मैले बनाएको भगवानले मलाई केहि देलान् ? मलाई यो कुरा थाहा छैन कि उनले मलाई दिनको लागि केहि कुरा बाँकी राखेका छैनन्- मलाई मात्र होईन,  सबैथोक सबैलाई बराबरी दिएका छन् । हामीले कति सदुपयोग गर्यौँ ? हामी भगवानसंग मानव निर्मित पदार्थ माग्दछौँ- त्यो उनले कसरी दिउन् ? मलाई यस धर्तीमा जन्म दिए, अनवरत चलिरहने यो स्वाँस दिए, चेतना दिए र म भित्र नै आफ्नो आसन बनाएर बसे- यो भन्दा ठूलो कुनै अर्को कुरा छैन  मेरो लागि ।

अब म यथार्थको धरातलमा आउनुपर्छ- मैले चेत्नु पर्छ । मैले म भित्र निवास गर्नु हुने मेरो भगवानलाई खोज्नु पर्छ, चिन्नुपर्छ । मैले उनको दर्शन म भित्रै गर्नुपर्छ- अर्जुनले जस्तै । मैले मेरो भगवानलाई अहिले, यो समयमा राम, कृष्ण, शिव, विष्णु, अल्लाह, ईशामसिह  आदि कुनै रुपमा  पनि पाउन सक्दिन । न उनीहरुका गाथा वाचन गरेर, सुनेर,  कण्ठस्थ पारेर वा गाएर मेरो कल्याण हुन्छ किनकि उनीहरु अहिले यस संसारमा छैनन्, दिवंगत भैसके । मैले म भित्र नै जीवंत भगवान, ईश्वर, अल्लाह, ईशामसिह, खोज्नुपर्छ । जहाँ उनी छन्- त्यहाँ खोज्नुपर्छ र पाउन सकिन्छ । अहिलेको बैज्ञानिक युगमा हरेक कुरालाई परिक्षण गरेर पुष्टि गरिन्छ र उपयोग गरिन्छ । परिक्षणबाट पुष्टि नगरेरै उपयोग गरिन्छ भने त्यो अन्धविश्वास हो- त्यसबाट उपलब्धी हुदैन । आउनुहोस्- हामी पनि हामी भित्र निवास गर्नुहुने भगवानको परीक्षण गरौँ- आत्मज्ञानको बिधि द्वारा । आत्मज्ञान द्वापर युगमा भगवान श्रीकृष्णले अर्जुनलाई दिनुभएको ज्ञान हो, राजबिद्या हो । जुन समयमा संसारमा एउटा मात्र धर्म थियो- हिन्दुधर्म । त्यस बेलाका सबै मानिसहरु हिन्दु थिए । आत्मज्ञान हिन्दुधर्मावलम्बीहरुका लागि मात्र थिएन र होईन- यो त मानव मात्रका लागि हो । यहि आत्मज्ञानको बिधि नै बैज्ञानिक छ, परिक्षणबाट पुष्टि भएको छ । आज ११० देशका करोडौं मानिसहरुले यसको अभ्यास गर्छन्- श्री प्रेम रावतजीबाट आत्मत्ज्ञानको बिधि प्राप्त गरेर । आउनुहोस् तपाई पनि । हाम्रो समय कति छ थाहा छैन, समय छंदै आफ्नो कल्याण हुने उपाय गरौँ । आफ्नो भगवानको जीवन्त अनुभूति गरौँ ।

बिज्ञापन-YM-AD